acı verirken güldüm hep...

aşk küçük bir bebegi büyütmeye benzer..
cesaretin yoksa buna hayata yeni gelecek bir sevgiyi yok edersin.
hani mamsını yedirirsin onu korursun,ona bişey olsa ilk senin canın yanar ya.aşkta böle bişey heralde.gözlerine baktıgında için umut dolar.
yaa sevgiyi büyütenler....
acaba hiç nefes alamdıgınız oldumu?
bazen satırlar yazarken gözlerinizin doldugu,
yada aslında hep içiniz aglarken dışarıya güldügünüz
ve içinizdekileri hep dha da içeri attıgınız..
belki bu işi sadece tek bi cümle bitiricek
ama hep ya çok geç olursa diye sordum kendime
bogazıma dügümlenen sözcüklerimi
bakmaya korkutugum gözlerini
tutamadıgım ellerini
hepsini ya al git,bakma gözlerime bir daha alay edercesine
ya da gözlerimin içine bakışının gerçek oldugunu söyle..
Erdem mi gerek yoksa cesaret mi ?
ya da biraz adım mı?
adım atsam ya geri çekersen kendini
ya düşersem bastıgım yerden..
ne çabuk kolay dagıldım sonunda
neden olmuyor ne kaldı elimde avucumda
kimseye anlatamam çıkmaz sokaklrda bitti sonunda
derdimi anlatamam tutulmuşum paramparça hayata
herşey ne çabuk ne kolay dagıldı sonunda
bu acıya dayan çaresizim çok geç
bir günüm daha geçermi sensiz darma dagınım yapayalnızm
sıgındıgım limandı bu aşk ne olur kalbine bir bak ben oradayım
beklemekle dinermi sızı sessizliginin yoklugu bile acı
gün be gün kanarken aşk acısı savurur yıkar geçer zamanı uyan!
uyan sonsuz rüyalardan uyan!
dayan ruhum bu acıya caresizm çok geç!
senii çok ama çok seviyorummm.........................:(